ابـلیـس شبـی رفـت بــه بـالـیـن جــوانـــی           آراستـه با شکـل مـهـیـبـی سـر و بـر را

گفـتـا که منم مرگ و گر خـواهـی زنـــهـــار          باید بگزینـی تو یکـی زیـن سـه خـطــر را

یـــا آن پــــدر پـیــر خـــودت را بـکـشــی زار          یا بشکنی از خواهــر خود سینه و سر را

یا خود ز می ناب کشی یک دو سـه ساغـر           تــا آنکــه بـپـوشـم زهــلاک تــو نـظــر را

لــرزید از این بیـم جوان بر خـود و جا داشت          کز مرگ رسد لـرزه به تـن ضَـیـغَـمِ نــر را

گفتـا پــدر و خــواهـــر مــن هر دو عــزیـزنـد         هـرگـز نکنـم تـــرک ادب ایـن دو نـفـــر را

لیکن چو به می دفع شر از خویش توان کرد         مِـی نـوشم و بــا وی بکنـم چـاره شـر را

جامی دو بنوشید و چو شد خیره ز مستـی           هـم خواهر خود را زد و هم کشت پدر را

ای کـاش شود خـشک بـن تـاک و  خـداونـد           زیـن مــایــه شـر حـفـظ کند نـوع بشر را

(ایرج میرزا)